De afgelopen periode was intens. Mijn schoonvader is overleden aan de gevolgen van kanker. Het is een zin die ik opschrijf, maar die nog nauwelijks lijkt te landen. Hoewel het verlies groot is, kijken we terug op een periode die een onverwachte, diepe schoonheid met zich meebracht. De ziekte bracht namelijk iets wat we van tevoren niet hadden kunnen bedenken: een intense intimiteit in het loslaten.

Er wordt vaak gedacht dat we het leven in ons eentje moeten uitvogelen. Dat we, als we eenmaal volwassen zijn of een verantwoordelijke baan hebben, altijd die rots in de branding moeten zijn. Als coach en als ondernemer van een Thomashuis herken ik die druk, maar de waarheid is: ik ben een mens, net als jij en op dit moment stormt het in mijn leven.

Mijn passie voor coachen met paarden is niet toevallig ontstaan; het is geworteld in een diepe, bijna magische verbinding met een heel speciaal paard: Vinur.

Heb je weleens het gevoel dat je in gesprekken precies weet wat je 'moet' zeggen, maar dat je gevoel ondertussen iets heel anders schreeuwt? In de traditionele coaching zitten we vaak veel in ons hoofd. We analyseren, beredeneren en verklaren. Maar echte verandering vindt vaak plaats op een dieper niveau.

De lente hangt in de lucht en de eerste warme zonnestralen breken door het bladerdek bij Hesta Vinur. We merken het direct: de paarden worden wat speelser en wijzelf stappen met net wat meer energie uit ons huis. Maar wat doet dat zonlicht nu eigenlijk écht met ons?

De bladeren zijn gevallen, de dagen zijn kort zo rond de jaarwisseling. Vaak wordt dit moment gepresenteerd als een soort magische 'reset-knop'. Alsof we op 1 januari wakker worden als een compleet ander mens, bevrijd van onze oude patronen door enkel een nieuwe datum op de kalender.

De lichtjes branden, de tafel is gedekt en de verwachtingen zijn hooggespannen. Voor velen is kerst een tijd van warmte, maar laten we eerlijk zijn: het is vaak ook de tijd waarin we onbedoeld terug gaan in een rol die we ontgroeid zijn.

Rouw wordt vaak gekoppeld aan overlijden. Maar soms rouwen we om iets of iemand die er nog steeds is. Iets wat niet zichtbaar eindigt, maar langzaam verandert, vervaagt of nooit zal worden wat we hadden gehoopt. Dat wordt levend verlies genoemd: een verlies dat meebeweegt met het leven, telkens opnieuw voelbaar wordt en geen duidelijk eindpunt kent.