Als paardencoach krijg ik regelmatig de vraag: "Wat doen die paarden nou eigenlijk precies tijdens zo'n sessie?" Een logische vraag, want hoe werkt dat in de praktijk? Vanwege de privacy van mijn coachees kan ik niet zomaar voorbeelden uit de praktijk delen. Daarom wil ik jullie in deze blog graag meenemen in een onverwachte sessie van mezelf.
Vaak verloopt een sessie bij mij met een vaste opbouw. De eerste stap is de ontmoeting & de check-in, doordat ik deze sessie niet had gepland en ik de paarden al ken heb ik deze stap niet doorlopen. De andere stappen doorliep ik onbewust. Ik neem je er graag in mee.
Landen in het hier en nu
Normaal nodig ik de coachee uit om contact te maken met de paarden. Om op die manier de drukte van de dag achter je te laten en om te ervaren wat er bij jezelf speelt. Deze stap heb ik ervaren, doordat ik in de paddock bezig was met het klaarzetten van materialen: pionnen, knuffels, balken, hoepels enzovoort. Mijn plan was om foto's te maken voor de website en social media.
Op zichzelf is dit al wat we 'het landen' noemen: buiten zijn, inchecken bij jezelf en bewust worden van het hier en nu. Terwijl ik daar met die materialen bezig was, dacht ik: weet je wat, ik leg gewoon neer wat er op dit moment bij mij speelt.
Dit is precies hoe de Gestalttherapie werkt, waar de Equine Assisted Therapy haar oorsprong in vindt. Het gaat erom dat je dat wat er van binnen leeft, zichtbaar en tastbaar maakt in het hier en nu. En er speelde nogal wat...
Aan de slag: de situatie zichtbaar maken
Deze zomer verloor ik in nog geen anderhalve maand tijd drie dierbaren. Het meest bizarre was dat twee daarvan kwamen te overlijden tijdens onze vakantie op exact dezelfde dag. Degene die wegvielen speelde een belangrijke rol op verschillende levensgebieden van mij, namelijk:
-
Privéleven: mijn schoonvader overleed.
-
Werk: een ouder van een van onze bewoners overleed.
-
Hobby: een van mijn paarden is overleden.
De rouw was overal; ik kon nergens eraan ontsnappen. Ik besloot deze overdonderende situatie neer te leggen in de paddock. De oranje pionnen stonden symbool voor de drie dierbaren die er niet meer zijn, zo bouwde ik mijn situatie op.
Het zichtbaar maken van je proces is enorm confronterend. Toen ik die pionnen daar zo zag staan, kwam de pijn keihard binnen en heb ik heel hard staan huilen.
En toen gebeurde er iets wat je niet kunt bedenken, maar wat coachen met paarden zo uniek maakt. Waar ik volledig in mijn eigen proces zat en even niet met de paarden bezig was, veranderde mijn energie. Paarden zijn vlucht- en prooidieren; hun belangrijkste missie is veiligheid. Mijn intense verdriet gaf op dat moment geen 'rust', waardoor ze naar me toe kwamen en achter me kwamen staan. Niet veel later liepen ze door richting de attributen die ik had neergelegd.
Reflectie en nieuwe patronen
Normaal gesproken stel ik na zo'n gebeurtenis, als de coachee terug naar mij komt, vragen aan de coachee. Nu stond ik daar en dacht ik: ja leuk, ik sta hier nu kapot te gaan, maar wat heb ik hier in vredesnaam aan? Ze zijn er niet meer, dat is een feit en daar kan ik niks aan veranderen.
Doordat ik me daar bewust van werd, wilde ik er ook iets uithalen voor mezelf. Wat vertelde dit moment mij? Wat gebeurde er bij mij door de komst van de paarden en toen zij richting de materialen liepen?
Uit dat proces haalde ik een paar belangrijke inzichten:
-
Het is oké om niet oké te zijn: De paarden dwongen me om stil te staan. Ik hoef niet door te gaan alsof er niets is gebeurd, want niks is meer hetzelfde. Ik mag mezelf de tijd en de ruimte geven.
-
De paarden als steun: Het feit dat ze achter me kwamen staan, voelde als een enorme steun. Het gaf me de realisatie: "ik hoef dit niet alleen te doen".
Afronding: De stap naar hulp vragen
Ik vind het lastig om hulp te vragen, door de komst van de paarden werd ik me bewust van mijn eigen valkuil. Ze lieten me voelen dat ik het waard ben om hulp te vragen en dat ik ruimte in mag (en moet) nemen bij anderen met mijn verhaal en mijn verdriet.
Ik besefte dat ik de harde werkelijkheid niet kan veranderen. Helaas komen ze alledrie niet meer terug. Dat is een voldongen feit waar ik niets aan kan doen, maar waar ik wel invloed op heb, is de manier waarop ik met die werkelijkheid omga.
Daar komt de ware dualiteit van rouw kijken: aan de ene kant is er de rauwe, scherpe kant van de pijn, maar aan de andere kant is er ook het herstel, de herinnering en de liefde. Ik mag dankbaar zijn dat ik deze twee waardevolle personen en mijn paard in mijn leven heb mogen hebben. De liefde die er was, is namelijk de keerzijde van de rouw die ik nu voel.
Bovendien liet deze ervaring me weer zien dat er nog zoveel fijne, lieve mensen om me heen staan. Mensen bij wie ik aan mag kloppen met mijn pijn, mijn verdriet en mijn onmacht. Soms is dat al genoeg: gewoon een potje goed huilen, de spanning ontladen en ervaren dat je het niet alleen hoeft te dragen.
Geen bedachte oefening, geen ingestudeerd plan, maar een pure, rauwe ervaring die in de paddock mocht ontstaan en me precies bracht bij wat ik op dat moment nodig had.
Herken je dit gevoel, of loop je zelf ergens tegenaan waarin je vastzit? Wil je een keer in alle rust ervaren wat de spiegels van de paarden voor jouw persoonlijke proces kunnen betekenen?
