Er wordt vaak gedacht dat we het leven in ons eentje moeten uitvogelen. Dat we, als we eenmaal volwassen zijn of een verantwoordelijke baan hebben, altijd die rots in de branding moeten zijn. Als coach en als ondernemer van een Thomashuis herken ik die druk, maar de waarheid is: ik ben een mens, net als jij en op dit moment stormt het in mijn leven.
De lessen uit het verleden
Een aantal jaar geleden liep ik tegen een muur aan. In een Thomashuis is de zorg letterlijk altijd aanwezig; de bewoners zijn onderdeel van mijn dagelijkse wereld en de grens tussen werk en privé is soms flinterdun. Ik merkte dat ik wegvloeide bij mezelf. Mijn natuurlijke drang om 24/7 voor andere te zorgen, zorgde ervoor dat ik mezelf vergat.
Ik heb hulp gezocht en gesprekken gehad met de praktijkondersteuner. Het was voor mij een noodzakelijke zoektocht naar mijn grenzen om op die manier beter voor mezelf te kunnen zorgen. Die lessen vormen nog steeds mijn fundament, maar ze leerden me vooral één ding: hulp vragen is geen 'reparatie' van iets dat kapot is, het is essentieel onderhoud.
Als het leven rauw wordt
Vandaag de dag is de situatie voor mij anders, maar de uitdaging hetzelfde. Het leven voelt op dit moment rauw: een dierbare naaste van mij is terminaal ziek. Het is een periode van verdriet, regelen, zorgen en afscheid nemen.
Het is een zware rugzak om te dragen en ik voel aan alles dat ik dit niet alleen kan en wil dragen. Juist nu heb ik ruimte nodig om mezelf te zijn in plaats van de persoon die de kar trekt.
Sparren, steun en de spiegel van mijn paarden
Ik probeer toe te passen wat ik mijn bewoners en coachees mee wil geven: 'hulp vragen is een kracht, geen zwakte'. Ik zoek nu bewust bevriende professionals op om mee te sparren en mijn hart te luchten.
"Ik zoek de stilte op bij mijn paarden,
die me zonder woorden vertellen hoe het met me gaat".
Zij spiegelen me feilloos. Als ik mijn verdriet wegstop om 'sterk' te zijn, laten de paarden me voelen dat die muur om me heen niet werkt. Pas als ik mijn pijn de ruimte geef, ontstaat er weer rust.
Waarom we het taboe moeten doorbreken
Ik merk dat er nog steeds een taboe rust op hulp vragen of even sparren met een buitenstaander. We vinden dat we sterk moeten zijn, dat we het zelf moeten kunnen, maar laten we proberen dat nog meer te normaliseren.
Er is nog een belangrijk verschil, want er wordt ook iets verwacht van degene waar hulp aan wordt gevraagd. De oplossing zit hem niet in het repareren van de situatie. De oplossing zit in het luisteren en er simpelweg zijn. Juist daar zit vaak het taboe: we vragen geen hulp omdat we denken dat de ander het toch niet kan oplossen. Of we bieden geen hulp aan, omdat we niet weten hoe we het moeten fixen. Maar de kracht is dat er niets gefixt hoeft te worden. Het gaat om ruimte geven aan wat er is, zodat je daarna zelf weer de regie kunt pakken.
Over de kracht van er zijn
Dit is de brug naar mijn werk met de paarden; een paard biedt geen kant-en-klare oplossingen en geeft geen advies, een paard oordeelt niet en probeert je verdriet of je stress niet 'weg te maken'. Ze zijn er gewoon, in alle rust en puurheid. Zij bieden de bedding waarin jij even kunt leunen, zodat je weer voelt waar jouw eigen kracht zit.
Dat is wat ik nu zelf opzoek bij bevriende professionals en mijn kudde en dat is wat ik jou ook kan bieden: een plek waar niets opgelost hoeft te worden, maar waar alles er mag zijn.
Je hoeft het niet alleen op te lossen
Soms is 'mentale onderhoud' niets meer dan een plek vinden waar je even niet sterk hoeft te zijn en waar niets 'moet'. Wil jij ervaren hoe het is om zonder oordeel gehoord te worden in de rust van de kudde? Je kan je hier aanmelden.
Liefs,
Ilse
