Op 28 januari 2023 haalde ik Prins op uit Friesland. Hij was toen 21 jaar oud. We hadden kort daarvoor een stuk grond achter ons huis kunnen kopen en ik wilde mijn paard Vinur aan huis stallen. Daar hoorde natuurlijk een maatje bij. Door privéomstandigheden van zijn vorige eigenaresse en zijn specifieke zorgbehoeften, kwam Prins op mijn pad. Hij kwam aan met kale plekken van het schuren en de oorzaak was nog onbekend. Was het stress door het verlies van zijn vorige maatje of speelde er iets anders? Een week later liet ik hem nakijken door mijn eigen dierenarts en werd de tandaandoening EOTRH vastgesteld. Dit is een chronische, ongeneeslijke ziekte waarbij de wortels van de voortanden langzaam afbreken en hevig ontsteken. Dit is extreem pijnlijk, waardoor de enige oplossing was om al zijn snijtanden te trekken. Voor veel mensen klinkt zoiets heftig, maar voor Prins betekende het vooral dat hij verlost was van een constante pijn.
Een leermeester in vertrouwen
Doordat de paarden aan huis stonden, was ik in de gelegenheid om de uitdaging aan te gaan en hem de dagelijkse zorg te bieden die hij nodig had. En zorg had hij nodig: naast de EORTB en de jeuk in de winter, had hij zomereczeem en regelmatig last van mestwater. Als je op internet naar oplossingen zoekt, verdwaal je al snel in de talloze tips en tegenstrijdigheden. Prins leerde mij daardoor iets heel waardevols: hij leerde mij om te vertrouwen op mijn eigen gevoel.
We ontwikkelden samen een systeem. Hij gaf me inzicht in waar hij precies last van had, en ik zocht naar passende oplossingen in de vorm van goed hooi, de juiste kruiden en optimale huisvesting.
De bewaker van de kudde
Ondanks zijn ongemakken was er één ding dat ik absoluut niet mocht doen: hem 'zielig' vinden. Prins was een enorm trots paard. Hij leverde nooit in op zijn eigen ego en was de onbetwiste leider van de kudde.
Die krachtige persoonlijkheid en wijsheid bracht hij ook mee in zijn werk als coachpaard. Tijdens sessies was hij de rust zelve en zorgde hij voor de veiligheid in de paddock. Als Bram of Snædìs, door hun jonge leeftijd, weleens wilden gaan klieren, greep Prins in. Hij ging dan letterlijk tussen de andere paarden en de coachee in staan om de ruimte te bewaken.
Wanneer een coachee het moeilijk had in een persoonlijk proces, was hij degene die de persoon opzocht. Hij bood steun, maar kon daarna ook resoluut weglopen. Zijn boodschap was altijd duidelijk en respectvol: "Jij bent in staat om je eigen proces te dragen."
Het afscheid
Dinsdag 21 juli 2026werd Prins ziek door een virus. We hebben de dagen erna, met de dierenarts, ons best gedaan om hem te ondersteunen met medicatie, maar het mocht niet baten. Op donderdag 23 juli kreeg hij daarbij een acute koliekaanval. Zoals hij met alles in zijn leven deed, nam Prins ook in dit laatste stuk de leiding. Hij ging razendsnel achteruit en is in zijn eigen, vertrouwde paddock, in het bijzijn van Bram en Snædìs, gestorven.
Prins was een leermeester in grenzen aangeven, veerkracht en onvoorwaardelijk leiderschap. We gaan zijn trotse aanwezigheid in de paddock, de rust die hij bracht in de kudde en zijn wijsheid tijdens de coachsessies ontzettend missen.
Bedankt voor alles, lieve Prins...
